با سلام به بازدیدکنندگان عزیزاین وبلاگ جهت شناخت سال پیامبر و باید ها و نباید هایی که در این سال بسیار زیبا و پرشکوه انجام داد برگزار شده است. و امید آن داریم که شما بازدید کنندگان با نظرات زیبا و ارزشمند خود وبلاگ ما را زیباتر کنید.

 نویسندگان این وبلاگ (امیر و طه دانش آموزان ایرانی مقیم چین-پکن) سعی بر این دارند با نوشتن تحقیقات خود و جمع آوری تحقیقات استادان بزرگ و ذکر منابع آن توانسته باشند بخشی از وظایفه خود را در قبال باید و نباید های سال پیامبر انجام دهند.و با در اختیار گذاشتن مقالات و نوشته های خود بتوانیم دیگران را هم از این  مسائل آگاه سازیم.

نکاتی در مورد این وبلاگ...

۱-لطفا اگر قسط برداشت از این مطالب را دارید بر نکاتی که در اول هر پست نوشته شده است توجه بفرماید.

۲-لطفا برای نظر دادن در این وبلاگ بر روی نظر دهید پست بعدی کلیک کنید.

۳-بازدید کنندگان محترم مطالب و لینک هایی که در آخر وبلاگ در قسمت لینک باکس link box قرار دارد هیچ ربطی به این وبلاگ ندارد و به صورت اجباری در وبلاگ قرار دارد.

                                     بی غم او زندگی حیف است حیف

                          احکام و احادیث رسول خدا

    رسول خدا(ص) فرمودند:((هر کس سه جمعه پیاپی بدون عذر در نماز جمعه شرکت نکند بر دل

     او مهری از نفاق (و دورویی)زده می شود)) .

     رسول خدا (ص) درباره عظمت اعتکاف کنندگان فرمودند:((اعتکاف کننده خود را از گناه باز

      می داردبنابر این ثواب کسی را دارد که همه خوبیها را انجام داده است.))

      رسول خدا (ص) فرمود: (( برگزیدگان امت من کسانی هستند که چون به بلایی دچار شوند

        عفت می ورزند پرسیدند :آن کدامین بلاست؟

       فرمودند: عشق (نابجا).))

      رسول خدا (ص) فرمود:((این دین (اسلام) سنگین و با متانت است)).

                                   مرحبا به این جوان 

     به روزگار جوانی خوش است کوشیدن

                                          چرا که خوشتر از این وقت و روزگاری نیست

    هنوز نفس صبح برنیامده بود.کوچه های یثرب ساکت و خاموش در انتظار گامهای مردانی

    نشسته بودند که هر روز زود هنگام از آنجا می گذشتند و برای تلاشو کار به صحرا و باغ

    می رفتند.

     پیامبر (ص) در حلقه یارانش چون ماه می درخشید که نگاهش به جوانی افتاد که سخت

      مشغول کار بود.کم کم همه نگاها به آن نقطه دوخته شد.

    چه جوان سختکوشی !ولی حیف که نیرویش را هدر می دهد کاش توانمندی هایش را در راه

   خدا به کار می گرفت ..

   پیامبر (ص) با شنیدن این سخنان نگاهش را از جوان برداشت و با لحنی مهربان و حکمت آموز گفت:

   نه اینگونه داوری نکنید!

   ((این جوان اگر برای خود کار می کند تا نزد دیگران دست نیاز دراز نکنداین در راه خداست اگر

   برای پدر و مادر ناتوان خود و یاخانواده ای بی بضاعت کار می کند باز هم در راه خداست البته

    اگر برای فخر فروشی و مال اندوزی فعالیت می کند این در راه شیطان است.))

 .1خداوند جوانى ‌را كه‌ جوانى‌ نمى‌كند  به ‌ديده ‌تحسين‌ مى ‌نگرد. (كنز العمال) 

 ۲. خداوند كثافت ‌و ژوليدگى ‌را دشمن ‌دارد . (كنز العمال) 

3. خداوند كسى ‌را كه ‌در زندگى ‌بخيل ‌باشد و هنگام ‌مرگ ‌بخشند ه‌شود ، دشمن ‌دارد. (كنز العمال ‌)

4. خداوند دوست ‌دارد كه ‌وقتى ‌يكى ‌از شما كارى ‌مى ‌كند آن ‌را كامل ‌كند . (كنز العمال ‌)

.5 خداوند ملايمت ‌را در همه ‌چيز دوست‌ دارد . (صحيح‌بخارى‌، كتاب‌الادب‌ )

6.خداوند شخص‌آسان ‌گير نرمخو را دوست ‌دارد . (كنز العمال ‌)

7. خداوند دوست‌دارد كه‌ميان ‌فرزندان ‌خود حتى‌در بوسيدن‌آنها به‌عدالت ‌رفتار كنيد . (كنز العمال ‌)

.8 خداوند بنده ‌پرهيزگار بى‌نياز گمنام ‌را دوست ‌دارد . (صحيح‌مسلم‌، كتاب‌الزهد )

 9.خداوند از بنده ‌مى‌ پرسد كه ‌فزونى‌ دانش‌ خود را كجا صرف‌ كرده‌اى‌، همچنانكه ‌از فزونى ‌مال‌ مى‌ پرسد.  )كنز العمال‌(

10. خداوند روز رستاخيز بر بيسوادان ‌چيزهايى ‌را مى‌ بخشد كه ‌بر دانشمندان ‌نمى‌بخشد . (كنز العمال‌(

برای خواندن ادامه ۴۰ حدیث بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

پيامبر (ص‌) زندگي اجتماعي و فردي خود را در شكل معمول و حتي خوب آن شكل مي‌داد. لباس‌سفيد مي‌پوشيد، عطر مي‌زد، موهاي سر را شانه مي‌كرد و مرتب دندان‌هايش را مسواك مي‌كرد. در ميان اين مسائل‌، عطر زدن براي آن حضرت يك اصل بود. در روايت هست كه در خانه پيامبر، محلي‌بود كه پيامبر هميشه از آنجا خود را عطر مي‌زده است‌:

انس مي‌گويد: كانت لرسول الله سُكّة يتطيّب منها(امتاع 7.101) در خبر ديگري آمده است كه حضرت مي‌فرمود در اين دنيا عطر و زن و نماز را بسيار دوست مي‌دارد، و البته درباره نماز ادامه مي‌دادند كه قرة عيني في الصلاة‌. روشني چشمان من در نماز است(مصنف‌: 321.4).
شخصي روايت مي‌كند كه من بچه بودم نزد پيامبر (ص‌) مي‌آمديم‌، سر ما را مسح مي‌كرد. من وقتي‌ دست پيامبر روي سرم كشيده شد چنان بوي معطري احساس كردم كه تا حال فراموش نكرده‌ام‌. و ادامه مي‌دهد: اين قدر بوي عطر زياد بود كه گويي از كنار مغازه عطاري رد شده بودم‌. (امتاع 7.102) كسي هم اگر عطر تعارفي براي پيغمبر مي‌برد حضرت هيچ وقت آن را رد نمي‌كرد. نيز نوشته‌اند كه رسول خدا (ص‌) به بوي خوشش شناخته مي‌شد: كان رسول الله يعرف بريح الطيب‌(مصنف‌: 319.4)

حضرت از خوردن چيزهاي بودار كه مردم را اذيت كند پرهيز مي‌كرد. مخصوصا وقتي سير داشت و استدلالش هم اين بود كه‌: أكرهه من أجل ريحه‌.خضاب و رنگ كردن موي هم بر آن حضرت اهميت داشت‌. حضرت به زنان دستور مي‌داد تا موي‌هاي خود را خضاب كنند، اگر شوهر دارند براي شوهر، و اگر ندارند براي آن كه خواستگاران بيشتري داشته‌باشند (مصنف‌: 319.4). حضرت زني را كه در دستانش اثري از خضاب يا حنا نبود، كراهت داشت نگاه كند(مصنف‌: 488.7).

تصور عمومي چنان است كه گويي اگر كسي ثروتمند نباشد، نبايد از اين قبيل امور استفاده كند، درحالي كه چنين نيست‌. حضرت خود زندگي ساده‌اي‌، روي همان حصيري كه شبها نماز شب مي‌خواند، روز مي‌نشست و با مردم گفتگو مي‌كرد و ميهمانانش را پذيراي مي‌نمود (امتاع‌: 115.7). نوع غذا خوردن او هم در همان حد معمول بود، روي زمين مي‌نشست و غذا مي‌خورد: كان رسول الله يجلس علي الارض و يأكل علي الارض (امتاع‌: 7.262) چنان كه در حديث آمده است تا رسول خدا (ص‌) زنده بود، سه روز پشت سر هم آل محمد سير نبودند (امتاع‌: 7.263).

پيامبر (ص‌) فردي شوخ طبع بود و هيچ حالت خشم و عصبانيت در او ديده نشد. در حديث آمده است‌: كان بالنبي دعابة‌، يعني مزاحا. اما اين تبسم به معناي قهقهه زدن نبوده بلكه فقط متبسم بود: ما رأيت النبي‌ ضاحكا ما كان الا يتبسم‌.اين شوخ طبعي هم خود او را سرحال نگاه مي‌داشت و هم مردم را آرام و راضي نگاه مي‌داشت‌. آن حضرت به ديگران هم فرصت شوخ طبعي مي‌داد، چنان كه يك اعرابي هديه آورده بود، بعد كه پيامبر استفاده كرد، آمد و پولش را مي خواست و مي‌گفت‌: پول هديه ما را بدهيد.

بعدها هر وقت پيامبر دلگير مي‌شد، مي‌فرمود اين اعرابي كجاست بيايد و ما را از گرفتگي در آورد.البته پيغمبر از شوخي بي‌مورد خوشش نمي‌آمد. يكي از شوخ طبع‌هاي آن زمان عبدالله بن حذافه بود كه پيغمبر او را رهبر سريه‌اي كرد. در آنجا از سپاهش خواست آتش روشن كنند. سپس گفت‌: همه شما در آتش بپريد. آنها گفتند: ما ايمان به پيغمر آورديم تا از آتش مصون باشيم‌. (در نقل ديگري دارد كه آنها خواستند خود را در آتش بيندازند كه او نگذاشت و گفت‌: شوخي كردم‌.) وقتي نزد پيامبر آمدند و داستان را گفتند، حضرت كار آنها را تأييد كرد و فرمود: لاطاعة لمخلوق في مصعية الخالق (امتاع 10.63) در كارهايي كه معصيت خالق است، نبايد از مخلوق پيروي كرد.بعد از رسيدن رسول خدا (ص‌) از بدر مردم به استقبال آمدند. سلمة بن سلامه كه پيامبر به خاطر يك‌شوخي نادرست‌، سبب قهر آن حضرت با خود شده بود، خطاب به مردم گفت‌: اين كه تبريك ندارد، ما مشتي پير و كچل را كشتيم‌. رسول‌خدا(ص‌) از سخن او خنديد و فرمود: آنان ملاء قريش بودند، كساني كه‌ با ديدنشان وحشت پديد مي‌آمد و اگر دستوري مي‌دادند، به سختي اطاعت مي‌كرديد. در اين وقت سلمه از فرصت استفاده كرده علت قهر پيامبر را پرسيد. حضرت فرمودند زماني كه در «روحاء» عازم بدر بوديم‌، يك اعرابي نزد من آمد و پرسيد: اگر پيامبري‌، بگو بدانم كه شتر حامله من‌، چه مي‌زايد؟ تو گفتي كه‌، خودت ‌با او جماع كردي و از تو حامله شده‌؛ و تو البته برخورد زشتي كردي‌! سلمه از رسول خدا (ص) عذر خواست و پيامبر عذرش را پذيرفت‌.

جز شبانى و بازرگانى , شغل و كار ديگرى را ما از ايشان سراغ نداريم . بسيارى از پيغمبران در دوران قبل از رسالتشان شبانى مى كرده اند ( حالا اين چه از الهى اى دارد , ما درست نمى دانيم ) همچنانكه موسى شبانى كرده است .

پيغمبر اكرم هم قدر مسلم اين است كه شبانى مى كرده است . گوسفندانى را با خودش به صحرا مى برده است , رعايت مى كرده و مى چرانيده و بر مى گشته است . بازرگانى هم كه كرده است . با اينكه يك سفر , سفر اولى بود كه خودش مى رفت به بازرگانى ( فقط يك سفر در دوازده سالگى همراه عمويش رفته بود ) . آن سفر را با چنان مهارتى انجام داد كه موجب تعجب همگان شد .

مردم مدينه ورسول اكرم(ص)

مردم مدينه دو قبيله بودند به نام اوس و خزرج كه هميشه با هم جنگ داشتند . يك نفر از آنها به نام اسعد بن زراره مىآيد به مكه براى اينكه از قريش استمداد كند . وارد مى شود بر يكى از مردم قريش .

كعبه از قديم معبد بود گو اينكه در آن زمان بتخانه بود و رسم طواف كه از زمان حضرت ابراهيم معمول بود هنوز ادامه داشت. هركس كه مىآمد , يك طوافى هم دور كعبه مى كرد . اين شخص وقتى خواست برود به زيارت كعبه و طواف بكند , ميزبانش به او گفت : ( مواظب باش ! مردى در ميان ما پيدا شده , ساحر و جادوگرى كه گاهى در مسجد الحرام پيدا مى شود و سخنان دلرباى عجيبى دارد . يك وقت سخنان او به گوش تو نرسد كه تو را بى اختيار مى كند . سحرى در سخنان او هست. اتفاقا او موقعى مى رود براى طواف كه رسول اكرم در كنار كعبه در حجر اسماعيل نشسته بودند و با خودشان قرآن مى خواندند . در گوش اين شخص پنبه كرده بودند كه يكوقت چيزى نشنود . مشغول طواف كردن بود كه قيافه شخصى خيلى او را جذب كرد . ( رسول اكرم سيماى عجيبى داشتند ). گفت نكند اين همان آدمى باشد كه اينها مى گويند ؟ يك وقت با خودش فكر كرد كه عجب ديوانگى است كه من گوشهايم را پنبه كرده ام . من آدمم , حرفهاى او را مى شنوم , پنبه را از گوشش انداخت بيرون .
آيات قرآن را شنيد . تمايل پيدا كرد . اين امر منشأ آشنايى مردم مدينه با رسول اكرم ( ص ) شد . بعد آمد صحبتهايى كرد و بعدها ملاقاتهاى محرمانه اى با حضرت رسول كردند تا اينكه عده اى از اينها به مكه آمدند و قرار شد در موسم حج در يكى از شبهاى تشريق يعنى شب دوازدهم وقتى كه همه خواب هستند بيايند در منا , در عقبه وسطى , در يكى از گردنه هاى آنجا , رسول اكرم ( ص ) هم بيايند آنجا و حرفهايشان را بزنند . در آنجا رسول اكرم فرمود من شما را دعوتمى كنم به خداى يگانه و . . . و شما اگر حاضريد ايمان بياوريد , من به شهر شما خواهم آمد . آنها هم قبول كردند و مسلمان شدند , كه جريانش مفصل است . زمينه اينكه رسول اكرم ( ص ) از مكه به مدينه منتقل بشوند فراهم شد . اين اولين حادثهبود . بعد حضرت رسول ( ص ) مصعب بن عمير را فرستادند به مدينه و او در آنجا به مردم قرآن تعليم داد . اينهايى كه ابتدا آمده بودند , عده اندكى بودند , به وسيله اين مبلغ بزرگوار عده زياد ديگرى مسلمان شدند و تقريبا جو مدينه مساعد شد . قريش هم روز بروز بر سختگيرى خود مى افزودند , و در نهايت امر تصميم گرفتند كه ديگر كار رسول اكرم را يكسره كنند . در ( دارالندوه ( تشكيل جلسه دادند , كه اين آيه قرآن يكسره اشاره به آنهاست .

دشوارى انتظار

از پيامبرگرامى اسلام (ص) دو روايت معروف نقل شده است كه با مقايسه آن مى توان به دشوارى انتظار پی برد.
افضل لاعمال احمزها (1 ) و افضل اعمال امتی انتظار الفرج (2) علل دشوارى وظيفه منتظران را مى توان در چهار محور خلاصه كرد:
1- آراستگى به عدالت وتقوا
2- آراستگى به بردبارى و پايدا رى
3- بهره مندى از دين شناسى بنيادين
4- لزرم اصلاح طلبى و ظلم ستيزى.
رسيدن به اين مراحل كارى است بس دشوار اما شدنى و هركس دشوارى انتظار را هموار كرد در زمره منتظران حقيقى مولا قرار مى گيرد كه امام صادق (ع) فرمود: هركس مى خواهد در شمار منتظران حقيقى باشد بايد پارسايى پيشه كند و متخفق به مكارم اخلاق گردد(ع)(3)

1- مجمع البحرین ص 297 به نقل از در النتظار ققنوس ص 278.
2- بحار الانوار ج 52ص 14.
3- همان.

آيا در انتظار قصد قربت شرط است يا نه؟

  شرح اين مطلب به بيان دو مقدّمه بستگى دارد؛
مقدّمه اوّل: در بيان آنچه نيّت در آن شرط است، در اينجا مى‏گوييم: اوامرى كه از سوى خداوند صادر مى‏شود بر سه گونه است:
يكم: آنچه مى‏دانيم كه مصلحت در آن انجام دادنش به صورت تعبّد است، مانند نماز.
دوم: آنچه مى‏دانيم مصلحت در آن به صورت تعبّد منحصر نيست، بلكه مقصود انجام يافتن آن است به هر نحوى كه باشد، چنان‏كه فرموده: جامه‏ات را از ادرارهاى آنچه گوشتش حلال نيست بشوى. كه مى‏دانيم مقصود شسته شدن جامه است با صرف نظر از نيّت و قصد شوينده .
سوم: آنچه مى‏دانيم مصلحت در آن به صورت تعبّد منحصر باشد، مانند ديدار مؤمن و مانند آن
. و ترديدى نيست كه در گونه اوّل نيّت شرط است، كه اگر در آن نيّت خللى وارد آورد، تكليف از گردنش ساقط نمى‏گردد، همچنان‏كه بدون ترديد نيّت در گونه دوم شرط نيست. و امّا در گونه سوم؛ هرگاه شخص آن را به قصد تعبّد به جاى آورد، استحقاق ثواب دارد و اگر آن را بدون قصد عبادت به جاى آورد، استحقاق ثواب ندارد، موجب عقاب هم نيست. و فرق بين اين با كارهاى مباحى كه هرگاه شخص آن‏ها را به قصد طاعت به جاى آورد، آن است كه در اينجا امر به طور مستقيم به آن‏ها تعلّق يافته، در صورتى كه در آن كارهاى مباح، امر به طور مستقيم متوجّه آن‏ها نيست، چون فرض اين است كه آن‏ها مباح هستند، بلكه بدين جهت امر به آن‏ها تعلّق مى‏گيرد كه واسطه رسيدن به امر راجحى در شرع مى‏باشند.
مقدمه دوم: در بيان منظور از قصد قربت كه در عبادات شرط است، مى‏گويم: منظور از آن آوردن مأمور به چيزى كه به آن امر شده به قصد اطاعت خداوند - جلّ شأنه - و به كار بستن فرمان او مى‏باشد، خواه انگيزه او از اطاعت اين باشد كه خداوند را شايسته اطاعت مى‏داند، يا انگيزه‏اش محبّت خداوند يا سپاسگزارى نسبت به او، يا تقرّب جستن به سوى او، يا اميد پاداش الهى و يا ترس از عقوبتش بوده باشد، كه مراتب و درجات مختلفى است، هر يك برتر از ديگرى و هر كسى بر روش خود عمل مى‏كند. (1)
و دلايل شرط بودن نيّت به گونه ياد شده نسبت به عبادات، در كتب فقه ذكر گرديده از اجماع و آيات، مانند فرموده خداى تعالى: فَاعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّين(2)
پس خداوند را با اخلاص كامل در دين پرستش نماييد.
و احاديث از جمله؛ حديث صحيحى كه در اصول كافى روايت شده، امام زين‏العابدين‏عليه السلام فرموده: هيچ عملى جز با نيّت درست نيست. (3)
و از جمله؛ در وسائل به سند خود، از حضرت موسى بن جعفر، از پدرانش، از رسول خدا - عليهم السلام - ضمن حديثى آورده كه فرمود: همانا اعمال بسته به نيّت‏ها است و براى هركس آنچه را نيّت كرده خواهد بود، پس هر آن‏كه به قصد آنچه نزد خداوند هست در غزوه‏اى شركت كند، البته پاداشش بر خداى - عزّوجلّ - خواهد بود و هر كس به خاطر دنيا يا به نيّت به دست آوردن غنيمتى به غزوه رود، جز آن چيزى حاصلش نخواهد شد.(4)
و در همان كتاب از امام صادق‏عليه السلام آمده كه: خداى - عزّوجلّ - فرموده: من بهترين شريك هستم، هركس غير مرا در عملى با من شريك سازد، آن را نخواهم پذيرفت، مگر آنچه را كه براى من خالص باشد. (5)
و احاديث ديگرى كه در كتاب‏هاى علماى ما - كه خداوند بر آنان رحمت آرد - تدوين گرديده است. چون اين را دانستى، پس بدان كه آنچه به نظر نزديك‏تر است، اين‏كه انتظارى كه در اخبار به آن امر شده از گونه سوم مى‏باشد، بنابراين چند صورت در آن تصوّر مى‏شود؛
اوّل: اين‏كه منظور شخص منتظِر، اطاعت امر خداوند باشد، خواه انگيزه او بر اطاعت، اميد ثوابى باشد كه در روايات به آن وعده شده، يا انگيزه ديگرى داشته باشد
. دوم: اين‏كه انگيزه‏اش بر انتظار، اطاعت امر و نايل شدن به پاداش دنيوى يا اخروى باشد، ولى قصد پاداش فرعى و تابع قصد اطاعت باشد. يعنى مقصود اصلى او از انتظار اطاعت امر باشد و به پيوست آن، پاداش را قصد نمايد.
و اين دو قسم موجب نايل شدن به تمام پاداش‏ها و ثواب‏هايى است كه در روايات وارد گرديده و شايسته است كه مؤمن قسم اوّل را انتخاب كند، بلكه عالى‏ترين گونه‏هايش را - كه به آن‏ها اشاره نموديم – برگزيند.
سوم: اين‏كه انتظار به منظور رستگارى به ثواب‏ها و مواهب اخروى يا دنيوى باشد، به جهت آگاهى‏اش به جمع شدن لوازم زندگى و طول عمر و فراخى روزى و فراوانى نعمت‏ها و زايل شدن همّ و غم و درد و رنج در زمان ظهور مولايمان صاحب الزمان - صلوات اللَّه عليه - به طورى كه از انتظارش جز اين نخواهد و اطاعت امر خداوند در نظرش نباشد.
چهارم: عكس قسم دوم يعنى منظور اصلى‏اش از انتظار، پاداش باشد و به پيوست آن بخواهد امر خداوند را اطاعت كند
. و ظاهر آن است كه در اين دو قسم استحقاق ثواب‏هايى كه در روايات وعده شده‏اند را ندارد، زيرا كه استحقاق پاداش عبادت، به قصد اطاعت بستگى دارد - چنان‏كه ديديد در صريح روايت آمده است - . و فرض اين است كه مأمور به را به قصد تعبّد به جاى نياورد، پس انتظارش عبادت نيست.
و همان‏طور كه مستحقّ ثواب نيست، هم‏چنين استحقاق عقاب نيز ندارد، زيرا كه چنين نمى‏دانيم كه مصلحت انتظار فقط در صورت انجام دادن آن به قصد قربت باشد، بلكه ظاهر از مطالعه اخبارى كه در اين باره رسيده، اين است كه به منظور جلوگيرى از يأس و نااميدى مؤمن از ظهور امام‏عليه السلام است، لذا امير المؤمنين‏عليه السلام در حديثى كه در مبحث اوّل آورديم، فرموده: منتظر فرج باشيد و از رحمت الهى مأيوس نشويد... كه ظاهر فرموده حضرت: مأيوس نشويد، بيان نخستين درجات انتظار مى‏باشد.
و نيز اشاره به همين است فرموده مولايمان حضرت صادق‏عليه السلام در روايت ابوبصير كه سابقاً گذشت اين‏كه: اى ابوبصير! آيا تو هم از كسانى هستى كه دنيا مى‏خواهند... و بدين ترتيب بر او اعتراض كردند، يعنى: آيا همچون تويى سزاوار است كه خواسته‏اش از انتظار فرج، رسيدن به لذّت‏هاى دنيوى باشد؟ و اين بيان بر آنچه يادآور شديم، دلالت دارد كه اگر هدفش در رسيدن به پاداش محدود باشد، مستحقّ عقوبت نيست. و نظير اين مطلب در اعمال بسيار است، مانند: ديدار مؤمن، عيادت بيمار، تشييع جنازه، برآوردن حوايج برادران دينى و غير اين‏ها كه هيچ كس نگفته اگر مؤمن، حاجت برادر مؤمن خويش را برآورده سازد و به اين كارش قصد تعبّد نكند، مستحقّ عقوبت مى‏شود، البته استحقاق ثواب در اين عمل و مانند آن به قصد تعبّد بستگى دارد، چنان‏كه توجّه داديم. (6)
اگر بگوييد: مى‏توان قايل شد كه قصد تقرّب در انتظار واجب است و خلاف آن حرام مى‏باشد، نظر به حديثى كه در كتاب تحف العقول از مفضّل بن عمر، از حضرت ابى عبد اللَّه امام صادق‏عليه السلام آمده كه فرمود: مردم درباره ما بر سه گروه شدند: گروهى ما را دوست داشته و در انتظار قائم ما شدند تا از دنياى ما برخوردار گردند، كه گفتند و سخنان ما را حفظ كردند و از كردار ما كوتاهى نمودند، كه اين‏ها را خداوند به سوى آتش محشور خواهد ساخت... .
مى‏گويم: اين صفت منافقان است كه محبّت خاندان عصمت را به زبان اظهار كنند و دل‏هايشان منكر آن است. و اين مطلب از فرموده امام صادق‏عليه السلام: كه گفتند... ظاهر و آشكار است، بنابراين مقصود چنين است - واللَّه العالم - كه: اين منافقان محبّت ما را به زبان آشكار ساختند تا هرگاه قائم خاندان عصمت بپاخاست، به هدف‏هاى دنيوى خويش نايل گردند و حال آن‏كه فعل آن‏ها مخالف قولشان مى‏باشد و اين دليل نفاق آن‏ها است و عاقبت كارشان جهنّم است، و اين افراد همان‏هايى هستند كه در بعضى از روايات آمده كه حضرت قائم - عجّل اللَّه فرجه الشريف - دستور مى‏دهد گردنشان را بزنند، در حالى كه كنارش ايستاده باشند و خدا دانا است .

رسول خدا به روایت حضرت علی (ع):

سکوت آن حضرت

سکوت رسول خدا 4 نوع بود: حلم - حذر - تقدیر - تفکر.

سکوتش از حلم و صبر این بود که هیچ چیز آن حضرت را به خشم در نمی آورد و از جای به در نمی برد و سکوتش از حذر در 4 مورد بود:

1)    در جایی که می خواست وجه نیکو و پسندیده کار را پیدا کند تا مردم نیز در آن کار به وی اقتدا نمایند.

2)    در جایی که حرف زدن قبیح بود و می خواست به مخاطب یاد دهد تا او نیز از آن خودداری کند.

3)    در جایی که می خواست دربا ره صلاح امتش مطالعه و فکر کند.

4)    در جایی که می خواست دست به کاری بزند که خیر دنیا و آخرتش درآن بود.

و سکوتش از تقدیر این بود که می خواست همه مردم را به یک چشم دیده و گفتار همه را به یک نحو استماع فرماید. و اما سکوتش در تفکر عبارت بود از تفکر در این که چیزی باقی است و چه چیزی فانی.

  شعری زیبا در وصف پیامبر

                                                       پر از دلشوره دلدار بودم

این مقاله توسط امیر و طه نوشته شده است و بر داشت از این مقاله به هر نحوی مجاز نمی باشد.

انتخاب نام مبارک رسول خدا (ص) براي امسال از سوي رهبري انقلاب از چند جهت است:

نخست از اين باب که در سال گذشته يکبار ديگر تمدن غربي به رغم همه شعارهايش درباره احترام به افکار و انديشه ها به رسول اکرم که بيش از يک ميليارد انسان به او عشق مي ورزند اهانت کرد. پيامبري که ناشر اخلاق و انسانيت است و به پيامبر اخلاق شهرت دارد. اين انتخاب بازهم انگيزه اي خواهد شد براي احترام بيشتر .

دوم آن در اوج تبليغات سلفي ها که جنگ عليه شيعه را راه انداخته اند اين انتخاب نشان خواهد داد که تشييع اساس و بنياد دين مبين اسلام را رسول اکرم (ص) مي داند. در اين تفکر امام علي (ع) شاگرد پيامبر (ص) است و امامان هم هر چه روايت مي کنند با واسطه اجدادشان از رسول خداست.

متاسفانه در جامعه شيعه به شناخت شخصيت پيامبر (ص) آن چنان که شايد و بايد بها داده نشده و نمي شود. اکنون حتي يک مرکز پژوهشي جدي در اين زمينه در ميان موسسات ديني در داخل کشور نيست و عمده فعاليت ها به بخشهاي ديگر به خصوص حوزه هاي ولايتي مربوط است.طبيعي است که کار در آن زمينه ها هم لازم است اما غفلت از اين طرف قابل بخشش نيست.
و باز هم متاسفانه بايد گفت يکي از قويترين مراکز پژوهشي سيره نبوي در اسراييل و در دانشگاه هبرو(عبري) قرار دارد و چند دهه متوالي است که اساتيد و محققان آن مرکز به نگارش در اين زمينه مشغولند و پيداست که هدف نهايي آن تلاش براي ويران کردن بنيادهاي اعتقادي مسلمانان است هر چه در پوشش علمي اين کارها صورت ميگيرد.
 اما آنچه مهم است اين که در اين سال چه بايد کرد؟

از هم اکنون باید مقدمات چند پژوهش جدی درباره ی شناخت بیشتر از آن حضرت را در زمینه های مهمی چون اخلاق و نیز حکومت و دولت فراهم کرد. روشن است که دولت برای چنین تحقیقاتی در بودجه سال گذشته پیش بینی لازم را نکرده و بنابراین بر دولت است که هر چه زودتر بودجه ای را به این امر اختصاص دهد.طبعا متولیان این امر نباید از کسانی باشند که از این قبیل بودجه ها برای طاهر سازی و تبلیغات استفاده می کنند. بلکه می بایست موسساتی باشند که به جدیت به فعالیت های پژوهشی در این زمینه مشغولند. این قبیل موسسات می بایست کتابهایی در سطوح مختلف برای مردم بنویسند. به ترجمه کتابهای خوب مشغول شوند و مهمتر از اینها کار های بنیادی - علمی در زمینه شناخت سیره آن حضرت را در دستور کار خود قرار دهند. نکته دیگر اجرای مقدمه طرح هایی در زمینه های هنری به خصوص سنمایی است. اکنون نزدیک به چهل سال از ساختن فیلم محمد رسول الله می گذرد اما هیچ کار تازه وجدی در این زمینه به خصوص از ناحیه ی مسلمانان صورت نگرفته است. به نظر مي رسد مراکزي که متولي اين قبيل کارها هستند لازم است تا از هم اکنون در انديشه اين امر بوده و تلاش کنند تا در قالب هاي مختلفي به تهيه کارهاي جدي و جهاني بپردازند مطمناٌ نه يک کار بلکه چندين کار بايد در اين رابطه صورت گيرد.
انتخواب عنوان پيامبر اعظم (ص) اگر چه عنوان خوبي است اما دو نکته وجود دارد:نخست آن که بايد توجه داشت که مي بايست تعبير ((پيامبر اسلام))که يک اصطلاح غربي است استفاده شود. و نکته ديگر بهترين تعبيير که خود قرآن بکار برده رسول خدا است.

این مقاله توسط امیر و طه نوشته شده است و بر داشت از این مقاله به هر نحوی مجاز نمی باشد .

بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّحیم‏

یا مقلّب القلوب و الأبصار، یا مدبّر اللّیل و النهار، یا محوّل الحول و الاحوال، حوّل حالنا الى احسن الحال.

امسال، اول فروردین با ایّام اربعین حسینى همراه است. اربعین هم خود یک فروردین دیگر است. اولین شکوفه‏هاى عاشورایى در اربعین شکفته شد. اولین جوشش‏هاى چشمه‏ى جوشان محبت حسینى - که شطّ همیشه جارى زیارت را در طول این قرن‏ها به راه انداخته است - در اربعین پدید آمد. مغناطیس پُرجاذبه‏ى حسینى، اولین دل‏ها را در اربعین به سوى خود جذب کرد؛ رفتن جابربن‏عبداللَّه و عطیّه به زیارت امام حسین در روز اربعین، سرآغاز حرکت پُربرکتى بود که در طول قرن‏ها تا امروز، پیوسته و پى‏درپى این حرکت پُرشکوه‏تر، پُرجاذبه‏تر و پُرشورتر شده است و نام و یاد عاشورا را روزبه‏روز در دنیا زنده‏تر کرده است.

تصادف اول فروردین با اربعین حسینى، در حقیقت تقارن دو فروردین است؛ تقارن دو بهار است. ضمن تسلیت به همه‏ى مؤمنین و همه‏ى شیعیان و مسلمانان به مناسبت اربعین حسینى، عید نوروز و آغاز بهار را به ایرانیان و به دیگر ملت‏هایى که عید نوروز را گرامى مى‏دارند، تبریک عرض مى‏کنم؛ بالخصوص به ایثارگران کشورمان و به خانواده‏هاى مجاهد و ایثارگرى که با همه‏ى وجود و توان خود، در راه اعتلاى اسلام و ایران تلاش کردند.

خوشبختانه کشور با قطع نظر از بهار طبیعت، در بهار امید و حرکت و نشاط است. روى کار آمدن یک دولت مردمى، و حماسه‏ى خدمت‏رسانى و شور و نشاط جوانان در عرصه‏هاى مختلف، کشور را در فروردینى از امید و نشاط قرار داده است؛ و عید واقعى براى هر ملت، چنین وضعیتى است. اینها همه از برکات مشارکت عمومى و همبستگى ملى است که ملت ایران در سال 84 آن را سرلوحه‏ى کار و تلاش خود قرار داد. موفقیت‏هاى ملت - چه در زمینه‏ى حضور مردمى و مشارکت عمومى، چه در نشان دادن شاخص‏هاى همبستگى ملى - در سال 84 درخشان بود. انتخابات پُرشکوه و حضور مردمى پُرشور و تشکیل یافتن یک دولت برخاسته‏ى از مردم و متعهد به خدمت‏رسانى؛ و پیشرفت‏ها و موفقیت‏هایى در زمینه‏هاى گوناگون در کشور، از موفقیت‏هاى بزرگ ملت ما در سال 84 بود.

درست است که در کنار این موفقیت‏هاى بزرگ، تلخى‏ها و سوانح و فقدان‏هاى دردناک و جفاهایى هم داشته‏ایم - چه به حرمت پیامبر اکرم، چه به قداست حریم عسکریین، چه به یاد شهیدان گرامى، چه به عزت ملت ایران - که آنها را در سال گذشته ملت ایران آزموده؛ اما عزم انقلابى بر آن است که به حول و قوه‏ى الهى، از تلخى‏ها، پلکانى به سوى شیرینى‏ها بسازیم و سختى‏ها را به سختکوشى‏ها تبدیل کنیم؛ این درس اسلام و درس پیامبر عظیم‏الشأن اسلام است.

در این مقطع زمانى، یاد و نام مبارک پیامبر اعظم از همیشه زنده‏تر است؛ و این یکى از تدابیر حکمت و الطاف خفیّه‏ى الهى است. امروز امت اسلام و ملت ما بیش از همیشه به پیغمبر اعظم خود نیازمند است؛ به هدایت او، به بشارت و انذار او، به پیام و معنویت او، و به رحمتى که او به انسان‏ها درس داد و تعلیم داد. امروز درس پیغمبر اسلام براى امتش و براى همه‏ى بشریت، درسِ عالم شدن، قوى شدن، درس اخلاق و کرامت، درس رحمت، درس جهاد و عزت، و درس مقاومت است. پس نام امسال به طور طبیعى، نام مبارک پیامبر اعظم است. در سایه‏ى این نام و این یاد، ملت ما درس‏هاى پیغمبر را باید مرور کند و آنها را به درس‏هاى زندگى و برنامه‏هاى جارى خود تبدیل کند. ملت ما به شاگردى مکتب نبوى و درس محمّدى (صلّى‏اللَّه‏علیه‏وآله) افتخار مى‏کند. ملت ما پرچم اسلام را در میان امت اسلامى با استقامت و استحکام برافراشته است؛ سختى‏ها را تحمل کرده است و کامیابى‏هاى حضور در این میدان شرف و افتخار را دیده است و به فضل الهى، کامیابى‏هاى بیشتر در راه است.

ما درس اخلاق پیغمبر، درس عزت پیامبر اعظم، درس علم‏آموزى و درس رحمت و کرامت و درس وحدتى را که ایشان به ما داد و درس‏هاى زندگى ماست، باید در برنامه‏ى زندگى خودمان قرار بدهیم.

امروز دولتى مصمم و خدمتگزار در وسط میدان، با مردمى آماده به کار و سرشار از امید، و با جوانانى پُرشور و بااستعداد، در این سرزمین حضور دارند و این نوید بزرگى براى آینده‏ى کشور و ملت ماست.

از خداوند متعال خواهانیم که روح مطهر پیامبر اعظم را از ما خشنود کند و برکات خود را به آن پیامبر رحمت و عزت و به امت او روزبه‏روز افزون فرماید؛ و قلب مقدس ولىّ‏عصر (ارواحنافداه) را از ما شاد کند و ما را در پیمودن این راه دشوار موفق و مؤیّد بدارد؛ و روح شهیدان عزیز و روح مطهر امام بزرگوار ما را در جوار اولیاء و بندگان صالحش، سرشار از نعمت خود قرار دهد.

والسّلام‏علیکم‏ورحمةاللَّه‏وبرکاته
منبع-دفترمقام معظم رهبری

برداشت از این متن فقط با ذکر منبع مجاز می باشد.

بر داشت از این متن فقط با ذکر منبع مجاز می باشد.

جنگهاى پیامبر(ص) در ارتباط با حاکمیت سیاسى
از امورى که حکایت دارد پیامبر اکرم(ص) با هدف تشکیل یک حکومت گسترده، مبعوث گردیده است، استوار بودن بعثت و نبوت او بر شمشیر است. زمانى که آن حضرت در جوانى به همراه ابوطالب، در سفر تجارى، بحیراى عابد را ملاقات کرد، او با مشاهده علایم نبوت در سیماى رسول خدا(ص) به ابوطالب سفارش کرد که بیش‏تر مواظب او باشد؛ زیرا یهود دشمن او است و علت این امر را چنین بیان مى‏کند که او پیامبر شمشیر است.
یهودیان مدینه نیز که مى‏دانستند پیامبر آخرالزمان از سرزمین حجاز مبعوث مى‏شود و اصلاً به همین منظور به آن منطقه آمده بودند، هنگام اختلاف و درگیرى با اوس و خزرج، به آنان مى‏گفتند: همانا زمان بعثت پیامبرى نزدیک است. ما از او تبعیت مى‏کنیم و در کنار او شما را به شیوه کشته شدن عاد و ارم مى‏کشیم.
امام باقر(ع) نیز در روایتى طولانى در پاسخ پرسش درباره جنگ‏هاى حضرت على(ع) بعثت پیامبر اکرم را مبتنى بر پنج شمشیر مى‏داند و جنگ‏هاى حضرت على(ع) را نیز در راه رسیدن به اهداف بعثت رسول خدا(ص) معرفى مى‏کند:
بعث اللّه محمداً(ص) بخمسة اسیاف ثلاثة منها شاهرة فلا تغمد حتى تضع الحرب اوزارها و لن تضع الحرب اوزارها حتى تطلع الشمس من مغربها. فاذا طلعت الشمس من مغربها آمن الناس کلّهم فى ذلک الیوم فیومئذ لا ینفع نفسا ایمانها لم تکن آمنت من قبل او کسبت فى ایمانها خیراً و سیف منها مکفوف و سیف منها مغمود سلّه الى غیرنا و حکمه الینا.
خداوند محمد(ص) را با پنج شمشیر برانگیخت که سه تاى آن‏ها کشیده است وغلاف نمى‏شود تا این که جنگ متوقف شود و جنگ متوقف نمى‏شود تا این که خورشید از مغرب طلوع کند. پس زمانى که خورشید از مغرب طلوع کرد، همه مردم در آن روز ایمان مى‏آورند و دراین هنگام، هر کسى که قبلاً ایمان نیاورده یا با ایمانش خیرى به دست نیاورده است، ایمانش براى او فایده‏اى ندارد. یکى از آن پنج شمشیر، بازداشته شده ویکى در غلاف است حکمش به دست ما است و کشیدنش به دست غیر ما. ایشان در ادامه روایت، به توضیح این پنج شمشیر مى‏پردازد که آن سه شمشیر کشیده، و آماده مبارزه، که تا طلوع خورشید از مغرب غلاف نمى‏شود، شمشیرهایى است که پیامبر اکرم(ص) با آن به مبارزه با مشرکان عرب، اهل کتاب و مشرکان عجم رفته است. شمشیر چهارم، که «مکفوف» است، به جنگ‏هاى حضرت على(ع) با اهل بغى تفسیر شده است و آخرین شمشیر، قصاص است که حکمش را ائمه(ع) بیان مى‏کنند؛ ولى اجراى آن برعهده ولى دم است.
بدین ترتیب، این روایات، رسالت پیامبر اکرم (ص) را فراتر از صرف تبلیغ ودعوت به سوى اسلام معرفى مى‏کند. رسالت ایشان این است که شرک و کفر را در هر گوشه از جهان و به هر شکل که باشد، از بین ببرد. رسالت ایشان‏همان‏طور که در مباحث قبل از عابد نصرانى بیان شد بر پایه شمشیر و قدرت، که رکن اصلى یک حکومت است، قرار دارد و حضرت موظف است که با فراهم آوردن نیرو و تشکیل جامعه‏اى اسلامى، به جنگ شرک و کفر برود و آن را از بیخ و بن برکند. پس هر چند در آغاز دعوت و رسالت، آن حضرت وظیفه‏اى جز انذار و دعوت به سوى دین نداشت (انّما انت نذیر و اللّه على کل شى‏ءوکیل) ولى در ادامه رسالت، با نزول آیات دیگر قرآن کریم، همان طور که این روایت بیان مى‏کند، مرحله به مرحله، ابعاد رسالت آن حضرت آشکار گردید، هر چند که خود آن حضرت از آغاز دعوت، مراحل بعدى را نیز گوشزد مى‏کرد.
در این روایت، نکته‏اى وجود دارد که هر چند با بحث حاضر ارتباط مستقیمى ندارد، ولى با مباحث قبل و بعد، ارتباطى وثیق دارد. امام باقر(ع) از میان این پنج شمشیر، تنها آخرین آن‏ها، یعنى قصاص را داراى دو جهت مى‏داند که حکمش را امام(ع) باید بیان کند، ولى اجراى آن به دست ولى دم است؛ اما چهار شمشیر دیگر را بدون هیچ تفصیلى بیان کرده و شمشیر بر ضد اهل بغى را نیز شمشیر حضرت على (ع) معرفى مى‏کند. بدین ترتیب، مشخص مى‏شود که آن چهار شمشیر دیگر، حکم و اجراى آن، در هر زمانى برعهده امام(ع) است و آنان وارث حکومت نبوى هستند و آنان باید براى استمرار بعثت پیامبر اکرم(ص) براى رسیدن به اهداف بلند مدت آن، حکومت را در دست گیرند و بر ضد کفر و شرک و گمراهى مبارزه کنند.
در روایات دیگر نیز جهاد رسول خدا(ص) با شرک و کفر، مسؤولیتى الهى معرفى شده است. به طرق گوناگون همچنان که در روایت پیشین نیز آمده بود، از پیامبر اکرم(ص) نقل شده است که «من براى تنزیل قرآن جنگیدم وعلى براى تأویل آن مى‏جنگد».همین مطلب، درباره امام زمان(ع) نیز گفته شده است.
در این روایت، حضرت، جنگ و مبارزه خویش را براى گسترش اصل دین اسلام مى‏داند، نه مبارزه‏اى عادى بین دو ملت یا قوم. پس اگر حکومت ایشان امرى دنیوى و به انتخاب مردم بود و رسالت ایشان منحصر در دعوت و ترسانیدن لفظى بود، چه دلیلى مى‏توان براى این کلام آن حضرت یافت که «من براى تنزیل قرآن جنگیدم»؟ هم چنین براى روایت پیشین که بعثت آن حضرت را مبتنى بر سه شمشیر آماده مبارزه تا قیامت معرفى مى‏کند؟
از طریق اهل سنت نیز روایاتى در این زمینه نقل شده است. ابن سعد در کتاب الطبقات نقل مى‏کند که آن حضرت فرمود:
امرت ان اقاتل الناس حتى یقولوا لااله الااللّه فمن قال لااله الااللّه عصم منى ماله و نفسه الا بحقه و حسابه على اللّه.
من مأمورم که با مردم بجنگم تا «لااله الااللّه» بگویند. پس هر کس «لااله الااللّه» بگوید، از سوى من، مال و جانش مصون است مگر این که حق و حسابى الهى در مال او باشد.

بر گرفته شده از فصلنامه حکومت اسلامی

برداشت از این متن مجاز است.

 عاشوراي حسيني

روزها رازهايي درسينه دارند كه تقديم روشن بينان مي شود . آنهايي كه چشم هاي خود را به روشنايي مي بندند توانايي نگريستن به خورشيد بر آمده روز را ندارند. رازدانان روزها  ازحادثه ها عبرت مي آموزند و بر واقعه ها با ديده تعبير مي نگرند، آيات نيك را شاكرند و بر نشانه هاي هيبت و عسرت صابر. زيرا شكر به فراخي و صبر به تنگي نشان خردمندي است.

عاشورا ، دهم ماه محرم ، روزپيروزي خون برشمشير است. غلبه فرياد مظلوم بر عربده كشي ظالم تا بن دندان مسلح  پيروزي و نصرتي كه هلهله كنان كوفي و شامي آن را با چشمان بسته به آفتاب خود نديدندو از بالاي نيزه بردن آفتاب شادمان و خرسند شدند، درحالي كه نمي دانستند باخود رايت پيروزي حسين شهيد (ع) را به دوش مي كشند و با هلهله خويش كوس رسوايي خود رابر كوي و برزن مي زنند.

امروز ، تاريخ پيروزي حسين بن علي (ع) را به گواهي نشسته است، پيروزيي كه از بستر جهاد و متن خون شكوفا شد و آرمانهاي والاي اورا با جريان تاريخ نسل به نسل بشري واگويه كرد.

  حماسه‌ي عاشورا  سر فصل عشق و شور و عرفان بزرگ مردان الهي و نشان آفرينش عزت و اقتدار و آرمان گرايي بزرگ زناني است كه حيات اسلام ناب محمدي (ص) و آزادگي و آزادي را امداد جاودانه پايمردي و استقامت خود ساخته اند، نهضت حسيني و انقلاب فياض و جوشان عاشورا يك بعثت بدون وحي و شكفتن گلبانگ توحيد در چكاچك شمشير بر بلنداي سر نيزه هاست،‌كربلا عرصه انفجار نور و ظهور حماسه از يك سو و تبلور قساوت و حد اعلاي فاجعه از طرف ديگر است و نينوا سرزميني بي مانند براي نمايش تمامي عشق بر پرده هستي است،‌ واضح است كه دايره آفرينش را بي كربلا وجودي نيست منظومه معارف عارفان و سير سالكان الي الله و جهاد مجاهدين في الله و مجاهده عالمان في سبيل الله را بي حسين (ع) و زينب در باغ خاطر نمي توان گذراند. به راستي اگر معمار ازل در خزانه خارج از وصف آفرينش، گوهري چون حسين (ع) و مرواريدي چون زينب (س) نداشت، كار كدامين نبي به كمال مي رسيد و راه كدامين رسول به نهايت پيوند مي خورد؟ حسين و عاشورا و زينب ناموس دهر و باعث بقاي هستي و تداوم راه پاكان و صالحان براي هميشه تاريخ بشر هستند، از پيامبران اولوالعزم تا مردمان عادي همه در جستجو و رهپوي مردان و زنان روزگار و سرزميني هستند كه پرچم هدايتشان در دستهاي استوار زينب (س) و نهال آرزويشان در چشمه سار هميشه جوشان حسين (ع) استقرار يافته و نور خود را در چهره‌ي گلگون عاشورا به نظاره مي نشينند.

برداشت از این مقاله به هر نحو غیر مجاز می باشد.

تاسوعا

سخن از قيام پيامبران، امامان و مصلحان بزرگ تاريخ  بسيار است كه در اين ميان حسين(ع) جايگاه ويژه اي دارد. او شاهد و وارث تاريخي است كه در آن جنايت و بيداد و نيرنگ و فريب به نهايت رسيده است. او مي بيند كه اگر ساكت بماند همه چيز پايمال مي شود. اين است كه مراسم حج را نيمه كاره مي گذارد و به سوي شهادت مي رود. «تا به بشريت و به تاريخ بفهماند كه در حاكميت جور، حج مفهومي ندارد. تا شعار عدالت اجتماعي و قيام مردم به قسط به اجرا در نيايد، تا استعدادهاي خدايي انسان مجالي براي شكوفايي پيدا نكنند»، اسلام كه خود براي نجات انسان از اسارت و بردگي است وسيله اي مي شود براي توجيه استبداد و استثمار و مي بينيم كه در عاشوراي سال ۶۱ هجري جبهه باطل نه به نام دفاع از ارزش هاي بي ارزش خويش كه به نام دفاع از اسلام، با همه نيرو و توان خود در مقابل حسين(ع) صف آرايي كرد. و يك بار ديگر سايه هاي شوم ابليس، زر و زور و تزوير آشكارا با هم، هم پيمان شدند و فرزند پاك محمد(ص) ،علي(ع) و فاطمه(ع) را به عنوان كسي كه از دين خارج شده است محكوم و قتل او را توجيه شرعي مي كنند. حسين(ع) در صحراي نينوا مردانه مي ايستد و با خون خويش نهال آزادي و رهايي انسان و اسلام را آبياري مي كند و سپاه كفر به شكرانه اين پيروزي جشن مي گيرد، خيمه هاي حسين(ع) را به آتش مي كشد و زنان و فرزندانش را به اسارت مي برد.

براي بزرگداشت آن حماسه، مسلمانان و آزادگان در سالگرد حماسه سازان عاشورا به سوگ مي نشينند.

روز تاسوعا

روز نهم ماه محرم كه معروف به تاسوعا است، آخرين روزى بود كه امام حسين عليه السلام و يارانش شبانگاه آن را درك كرده بودند و اين روز به شب عاشورا پيوند خورد. بدين جهت در نزد مسلمانان و محبان اهل بيت عليهم السلام از اهميت بالايى برخوردار است . مسلمانان تاريخ ساز ايران اسلامى همچون بسياری از مسلمانان سراسر گيتی، اين روز را منتسب به غيرت ا... و ساقی دشت کربلا، حضرت ابوالفضل العباس (ع) ميدانند،  بسان روز عاشورا گرامى داشته و به سوگوارى مى پردازند.

تاسوعا بزرگداشت شهادت اسوه ايثار و ادب و دلاوري و وفا و حقگزاري عباس بن علي(ع) است و با گذشت بيش از هزار و سيصد سال ، هنوز تاريخ، روشن از كرامتهاي اوست و نام او با وفا و ادب و مردانگي همراه است.

آن سردار فداكار با لبي تشنه و جگري سوخته، پا به فرات گذاشت، امّا جوانمردي و وفايش نگذاشت كه او آب بنوشد و امام و اهل ‏بيت و كودكان تشنه كام باشند. لب تشنه از فرات بيرون آمد تا آب را به كودكان برساند.

خود از آب ننوشيد و فرات را تشنه لبهاي خويش نهاد و برگشت و دستِ عطش فرات، ديگر هرگز به دامن وفاي عباس نرسيد. اين ايثار را كجا مي‏توان يافت و اين همه فداكاري مگر در واژه ميگنجد و با كلام قابل بيان است؟

دستان ابواالفضل(ع) قلم شد و اين دستها براي آزادگان جهان علم گشت و عباس آموزگار بي بديل فتوّت و مردانگي در تاريخ شد. و چه به حق او را غيرت ا... العظميم ناميده اند.

برای خواندن ادامه این متن بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

برداشت از این متن به هر نحو غیر مجاز می باشد/مگر با ذکر منبع آن.

در سيره ابن هشام آمده كه از جمله‏انگيزه‏هاى حليمه در باز گرداندن رسول خدا به نزد مادرش آمنه‏آن بود كه چند تن از نصاراى حبشه رسول خدا(ص)را با حليمه ديدند،و نگاههاى دقيق و خيره‏اى به آنحضرت نموده و او رابررسى كردند و... خبرگزاري شبستان: حليمه سعديه رسولخدا(ص)را پس ازگذشت پنج‏سال از توقف آن حضرت در ميان قبيله،به مكه و نزدمادرش آمنه باز گرداند،و با اينكه اينكار بر خلاف ميل و خواست‏قلبى او بود ولى روى قرار قبلى و وعده‏اى كه به جدش‏عبد المطلب و مادرش آمنه داده بود آنحضرت را به مكه آورد وتحويل داد. و در تاريخ براى اينكار حليمه كه بر خلاف رضاى قلبى اوبود جز آنچه گفته شد جهات ديگرى نيز ذكر كرده‏اند:ماننداينكه: 1-ابن هشام در سيره و طبرى در تاريخ خود از حليمه روايت‏كرده‏اند كه گويد: پس از ماجراى شق صدر شوهرم به من گفت:من ترس آنرا دارم كه اين‏پسر دچار جن زدگى-يا جنون-شده باشد،او را به نزد خانواده‏اش‏باز گردان. حليمه گويد:من آنحضرت را برداشته و به نزد مادرش-آمنه-آوردم،و اوبه من گفت:چه شد با آن اصرارى كه براى نگهدارى اين فرزند داشتى اورا باز گرداندى؟ گفتم:فرزندم بزرگ شده و من وظيفه خود را نسبت‏به او انجام داده‏ام واينك از پيش آمدها و حوادث ناگوار بر او بيمناكم، و روى همين جهت‏همانگونه كه شما مايل بوديد او را به شما مى‏سپارم. آمنه گفت:داستان اين نيست راست‏بگوى! حليمه گويد:و بدنبال اين گفتار مرا رها نكرد تا بالاخره من اصل ماجرا رابراى او نقل كردم.آمنه گفت:آيا از شيطان بر او بيمناكى؟گفتم:آرى،گفت:هرگز نگران نباش كه بخدا سوگند شيطان را بر او راهى نيست وفرزند مرا داستانى است، مى‏خواهى داستانش را براى تو باز گويم؟گفتم: آرى... حليمه گويد:سپس آمنه داستان دوران حاملگى و ولادت آنحضرت ومعجزاتى را كه مشاهده كرده بود براى من باز گفت... -كه ما قبل از اين‏در داستان ولادت نقل كرده و تكرار نمى‏كنيم-و آنگاه گفت:فرزندم رابگذار و برو (1) 2-و نيز در همان سيره ابن هشام آمده كه از جمله‏انگيزه‏هاى حليمه در باز گرداندن رسول خدا به نزد مادرش آمنه‏آن بود كه چند تن از نصاراى حبشه رسول خدا(ص)را با حليمه ديدند،و نگاههاى دقيق و خيره‏اى به آنحضرت نموده و او رابررسى كردند،و آنگاه بدو گفتند: ما اين پسرك را ربوده و به شهر و ديار خود خواهيم برد كه‏او در آينده داستان مهمى دارد كه ما دانسته‏ايم و همين سبب شدتا حليمه آنحضرت را پيوسته از نظر آنان دور داشته و بالاخره هم‏ناچار شد او را به نزد آمنه بازگرداند. (2) و نظير اين روايت در كتابهاى ديگر نيز با مختصر اختلافى‏نقل شده است.

بشارتهاي انبياي الهي دربارة آمدن رسول خدا
    
    از جملة اين بشارتها آية 14 و 15 از كتاب يهودا است كه مي گويد : « لكن خنوخ « ادريس » كه هفتم از آدم بود دربارة همين اشخاص خبر داده گفت اينك خداوند با ده هزار از مقدّسين خود آمد تا بر همه داوري نمايد و جميع بي دينان را ملزم سازد و بر همة كارهاي بي ديني كه ايشان كردند و بر تمامي سخنان زشت كه گناهكاران بي دين به خلاف او گفتند ... »
    كه ده هزار مقدس فقط با رسول خدا ( ص ) تطبيق مي كند كه در داستان فتح مكه با او بودند .
    و در فصل چهاردهم انجيل يوحنا : 16 ، 17 ، 25 ، 26 چنين است :
    « اگر مرا دوست داريد احكام مرا نگاه داريد ، و من از پدر خواهم خواست و او ديگري را كه فارقليط است به شما خواهد داد كه هميشه با شما خواهد بود ، خلاصة حقيقتي كه جهان آن را نتواند پذيرفت زيرا كه آن را نمي بيند و نمي شناسد ، اما شما آن را مي شناسيد زيرا كه با شما مي ماند و در شما خواهد بود . اينها را به شما گفتم مادام كه با شما بودم ، اما فارقليط روح مقدس كه او را پدر به اسم من مي فرستد ، او همه چيز را به شما تعليم دهد و هر آنچه گفتم به ياد آورد . »
    بر طبق تحقيق كلمة « فارقليط » كه ترجمة عربي « پريكليتوس » است به معناي « احمد » است و مترجمين اناجيل از روي عمد يا اشتباه آن را به « تسلي دهنده » ترجمه كرده اند . (1)تاريخ ولادت
    
    
    در بسياري از تواريخ ولادت آن حضرت را در عام الفيل – يعني همان سالي كه ابرهه با پيلان جنگي براي ويران ساختن شهر مكه آمد – نقل كرده اند كه تازه سؤال مي شود عام الفيل چه سالي بوده ؟
    قول قطعي و مسلّمي در اين باره ذكر نشده است . و البته مشهور ميان علماي شيعه رضوان الله عليهم آن است كه آن حضرت در شب جمعه هفدهم ربيع الاول به دنيا آمده است . (1)
    شب ولادت
    
    
    معمولاً مقارن ظهور پيغمبران الهي و ولادت آنها حوادث مهم و شگفت انگيزي اتفاق مي افتد كه بدانها «ارهاصات » مي گويند .
    از جمله ابن هشام از حسان بن ثابت – شاعر معروف اسلام – نقل مي كند كه وي گفته : به خدا سوگند من پسري نورس در سنّ هفت يا هشت سالگي بودم و آنچه مي شنيدم بخوبي درك مي كردم كه ديدم مردي از يهود بالاي قلعه اي از قلعه هاي مدينه فرياد مي زد : اي يهوديان !
    و چون يهوديان پاي ديوار قلعه جمع شدند و از او پرسيدند : چه مي گويي ؟ گفت : بدانيد آن ستاره اي كه با طلوع آن احمد به دنيا خواهد آمد ، ديشب طلوع كرد !
    نقل كرده اند كه در آن شب ايوان كسري ، كه با سنگ و گچ ساخته شده بود و سالها روي ساختمان آن زحمت كشيده بودند و هيچ كلنگي در آن كارگر نبود شكافت و چهارده كنگره آن فرو ريخت .(1)

برای خواندن ادامه این مقاله بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

 برداشت از این متن به هر نحو غیر مجاز است حتی با ذکر منبع.

 در ميان ويژگي‌هاي رسول خدا (ص‌) هيچ چيزي مهمتر از اخلاق آن حضرت وجود ندارد. اين ويژگي ‌همان چيزي است كه خداوند، رسولش را بدان ستوده و فرموده است‌: «انك لعلي خلق عظيم»‌، تو بهترين خلق و خو را داري‌. و خود رسول (ص‌) هم فرموده است كه براي احياي مكارم اخلاقي مبعوث گشته است «انما بعثت لاتمم صالحالا خلاق‌». و تازه مسلمانان هم وقتي وصف آن حضرت را براي ديگران مي‌گفتند، مهم‌ترين ويژگي دعوتش را همين مي‌دانستند كه‌: «و يأمر بمكارم الاخلاق‌». مفروق نامي هم وقتي مسلمان شده و با محتواي دعوت آن حضرت آشنا شد،خطاب به رسول گفت‌: اي برادر قريشي‌! تو مردم را به «مكارم الاخلاق و محاسن الاعمال‌» دعوت مي‌كني‌. حضرت‌ بعدها هم در آموزه‌هاي خود روي اخلاق تكيه زيادي داشت و مي‌فرمود: خداوند كريم است‌، كرامت و ارزشهاي اخلاقي (معالي الاخلاق‌) را دوست دارد و از انجام كارهاي حقير و زشت كراهت دارد (مصنف عبدالرزاق‌: 143.11) و جاي ديگر هم فرمود: سنگين‌ترين چيز در ترازوي مؤمن در روز قيامت «حسن خلق‌» است (مصنف‌: 146.11) و فرمود: بهترين دوست من از ميان شما، كسي است كه بيشترين دوستي را با مردم دارد و به همين قياس رابطه غير دوستانه ‌(مصنف‌: 145.11).
    
    درباره اخلاق آن حضرت‌، مناسباتش با مردم و خانواده مطالب زيادي در منابع گفته شده است‌. در اينجا برآنيم تا برخي از اين برخوردها و نيز شماري از روشهاي تربيتي حضرت را در آموزش اسلام به مردم و تفهيم معاني آن به ايشان روشن كنيم‌.
    
    برخورد با خشك مقدسي‌
    
    يك جنبه مهم تاريخ زندگي پيامبر(ص‌) رعايت دقيق قوانين الهي و وحياني است‌. پيامبر تابع قرآن ‌است و به هيچ روي مجاز به تخطي از آنها نيست‌. در اين باره‌، بسان قرآن‌، از افراط و تفريط بيزار است و تلاش مي‌كند، همان گونه كه به او دستور داده شده تا مستقيم حركت كند «و استقم كما امرت‌» همين رويه را ميان مردم هم ترويج كند.حضرت مي‌كوشد تا احكام را به مردم ياد بدهد و حدود دين و احكام شرعي را مشخص كند. در اين‌ميان‌، يك اصل مهم‌، تفهيم اين نكته به مردم است كه دين را بايد از خدا و رسول بگيرند و حلال و حرام را بر اساس قرآن و سنت بشناسند. در خود قرآن‌، از يهود به خاطر اين كه بي‌دليل برخي از حلالها را حرام‌كرده‌اند، چندين بار، گله شده است‌.قرآن و رسول و امامان دين‌، به همان اندازه كه از لاابالي‌گري متنفرند از خشك مقدسي كه ناشي از ضعف قوه عقلاني و تمسك به ظواهر است‌، هم بيزارند.در خبري آمده است كه پيغمبر (ص‌) به مسلمانان دستور دادند در سفر روزه نگيرند، ولي عده‌اي از روي خشك مقدسي همچنان روزه مي‌گرفتند. حضرت از اين رفتار مردم به خشم آمده‌، همان طور كه روي‌شترشان بودند، ظرف آب را سركشيده و فرمودند: اي خطاكاران‌، افطار كنيد؟ افطروا يا معشر العصاة‌.(تهذيب الاثار مسند ابن عباس ج 1، ص 92).

برای خواندن این مقاله بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

برداشت از این مقاله فقط با ذکر منبع مجاز می باشد.

فصل اول
    جايگاه خاندان پيامبر (ص) در پيوند با پيامبر (ص)
    تمام مسلمانان هم بر دوست داشتن خويشان و فرزندان صالح پيامبر (ص) و بزرگداشت آنان، اتفاق نظر دارند و هم در اعتقاد به قداست‏خويشاوندان او كه در زمان پيامبر (ص) مى‏زيستند.و معتقدند ميان آن كه مسلمانى،پيامبرش را دوست‏بدارد ولى خويشان و فرزندان محبوب او را دوست نداشته باشد،تناقض وجود دارد.
    در حقيقت‏بزرگان صحابه با دوستى خويشان شايسته پيامبر (ص) به خدا تقرب مى‏جستند، حتى با دوستان كسانى كه از خاندان ويژه آن حضرت هم نبودند.تاريخ زندگى خليفه دوم خود گواه است كه او در خشكسالى نماز باران مى‏خواند و پس از زارى به هنگام نيايش دست عباس بن عبد المطلب را مى‏گرفت و بلند مى‏كرد و مى‏گفت:«عموى پيامبرت را نزد تو شفيع آورده‏ايم تا خشكسالى را از ما بزدايى،و با باران رحمتت ما را سيراب فرمايى.»و آن قدر نيايش كردند تا باران همه جا را سيراب كرد و آسمان روزها[از ابرها]پوشيده شد (1) .
    خليفه هنگامى به چنين كارى دست زد كه بسيارى از اصحاب حاضر در نماز،هم در اسلام آوردن و هم در هجرت كردن بر عباس پيشى داشتند.زيرا كه عباس آخرين مهاجر پيش از فتح مكه بود.او هنگامى كه پيامبر (ص) در راه مكه بود،هجرت كرد،عباس نه از پيكارگران بدر،و نه از مبارزان نبرد احد است.بنابراين درباره فرزندان وخاندان ويژه پيامبر (ص) و كسى كه پيش از ديگران اسلام آورده بود،و بيش از همه آنها به پيامبر (ص) نزديكتر بود،و در دانش و آگاهى فزونتر و نبرد و فداكاريشان بيش از ديگران بود،چه تصورى داريد؟
    رهبران مذاهب چهارگانه،خاندان پيامبر را (ص) گرامى مى‏داشتند و با دوستى امامان (ع) از فرزندان وى،به پيامبر (ص) تقرب مى‏جستند.امام مالك و امام ابو حنيفه با همه بزرگيشان امام جعفر صادق (ع) را بزرگ مى‏داشتند و از او كسب علم مى‏كردند و جرعه‏نوش درياى دانش او بودند.
    اين موضعگيرى مثبت از سوى بزرگان اسلام در مقابل اعضاى خاندان فرخنده پيامبر (ص) برخاسته از تعاليم پيامبر (ص) و بلكه از قرآن مجيد است،و مورد تاكيد قرار گرفته است.چرا كه پيامبر (ص) به ما دستور داده است تا به هنگام درود فرستادن به او،نام خاندانش را نيز همراه با نام خجسته،وى بياوريم.اكنون كه انجام چنين كارى بر ما واجب است پس بايد آنان را دوست‏بداريم و نيز از ايشان كسب معارف كنيم،و در دلهايمان آنان را در مقامى پس از پيامبر (ص) و در جايگاهى نزديك به او جاى دهيم.

برای خواندن ادامه ی این مقاله بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.